Naast mijn werk met mensen ben ik ook actief in urbex fotografie.
Dat is niet zomaar ergens naar binnen lopen.
Urbex heeft z’n eigen regels: niets forceren, niets meenemen en niets achterlaten.
Je respecteert de locatie zoals die is.
Een plek vinden kost vaak meer tijd dan het fotograferen zelf.
Zoeken, checken of iets nog toegankelijk is, en soms voor niets rijden.
Dat hoort erbij.
Als je eenmaal binnen bent, werk je met wat er is.
Geen lampen, geen controle, geen tweede kans.
Het licht dat er is, is wat je krijgt.
En dat is precies waarom ik het doe.
Het is totaal anders dan een erotische fotoshoot.
Daar stuur ik, bouw ik op en werk ik samen met mensen.
Hier doe ik juist minder.
Ik kijk, beweeg rustig en pak het moment zoals het is.
Dat verschil helpt me.
Het houdt me scherp.
Zorgt dat ik beter zie wat er al is, zonder het te veranderen.
Twee werelden die weinig met elkaar te maken lijken te hebben,
maar uiteindelijk hetzelfde vragen:
goed kijken, op het juiste moment.
